Σε αυτό τον δρόμο του Ταϋγέτου, έρχεσαι για να ζήσεις μια αληθινή ταξιδιωτική εμπειρία, μέσα σε ένα σπάνιο ορεινό ανάγλυφο που εναλλάσσεται διαρκώς!
Σε αυτό τον δρόμο του Ταϋγέτου, έρχεσαι για να ζήσεις μια αληθινή ταξιδιωτική εμπειρία, μέσα σε ένα σπάνιο ορεινό ανάγλυφο που εναλλάσσεται διαρκώς! Δεν θεωρείται τυχαία άλλωστε, η ομορφότερη ορεινή διαδρομή της Πελοποννήσου.
Πολλές ορεινές διαδρομές με αυτοκίνητο στον Ταΰγετο μας έχουν γοητεύσει και συναρπάσει. Και στο μέλλον, είμαι βέβαιη πως πολλές ακόμα θα μας δημιουργήσουν ανάλογα συναισθήματα. Γι αυτό και αποφεύγουμε τους μεγάλους αυτοκινητόδρομους. Μπορεί μέσω αυτών να φτάνουμε πιο γρήγορα, πιο οικονομικά και ίσως με μεγαλύτερη ασφάλεια στους προορισμούς μας, αλλά πλήττουμε θανάσιμα. Τόσο, που η πλήξη μας γίνεται ένα με την άσφαλτο.
Μην βιάζεσαι να μου φέρεις αντιρρήσεις φίλε αναγνώστη. Σκέψου. Ένας κλειστός αυτοκινητόδρομος, πόσες αυθεντικές εικόνες μπορεί να σου προσφέρει; Πόσα μικρά χωριά θα σου γνωρίσει; Πόσα θαύματα της φύσης θα σου αποκαλύψει; Πόσους απέραντους ουρανούς θα σου χρωματίσει; Μπορεί και τίποτα από όλα αυτά. Κι αν κάτι από όλα αυτά συμβεί, αποκλείεται να συμβούν όλα μαζί, σε μία διαδρομή!
Όμως ένας επαρχιακός δρόμος που διασχίζει δάση, βουνά, πλαγιές, λίμνες, ποτάμια, θάλασσες και χωριά, πόσες ομορφιές θα σου δείξει άπειρες ομορφιές! Κι αν οι εικόνες εναλλάσσονται συνεχώς, τότε τα οφέλη του ταξιδιώτη, είναι πολλαπλά. Κάπως έτσι φτάσαμε να λέμε πως το ταξίδι σε τέτοιους δρόμους δεν έχει τέλος, μόνο αρχή.
Η διαδρομή λοιπόν Σπάρτη – Καλαμάτα από τον Ταΰγετο (ή το αντίστροφο), μπορεί να μας ταλαιπωρήσει ολίγον τι παραπάνω (και σιγά την ταλαιπωρία δηλαδή!) από το να χρησιμοποιήσουμε τον αυτοκινητόδρομο. Όμως αυτά που θα δούμε δεν μπορούν επ’ ουδενί να συγκριθούν με τις ανέσεις που θα θυσιάσουμε (και σιγά τις θυσίες που θα κάνουμε εδώ που τα λέμε), ειδικά αν είμαστε περαστικοί από αυτά τα μέρη. Γιατί όπως και να το κάνεις, αν δεν είσαι ντόπιος, τότε επιβάλλεται να “κλειδώσεις”, όσο περισσότερες εικόνες γίνεται, από ένα μέρος.
Κάθε εποχή έχει τη χάρη της, τα χρώματά της και τα αρώματά της. Το φθινόπωρο πραγματικά “ζωγραφίζει” σε ένα απίθανο αυτοδημιούργητο καμβά. Αν πετύχεις δάσος ή δρόμο ή χωριό στα ορεινά την περίοδο, που τα δέντρα ρίχνουν τα φύλλα τους, τότε έχεις κερδίσει το λαχείο ομορφιάς!
Το καλοκαίρι όλη αυτή η πρασινάδα δίνει μια αίσθηση δροσιάς, σαν να ραίνει ο ουρανός αόρατες δροσοσταλίδες. Όσο για τη γύμνια του χειμώνα; αυτή μοιάζει με την ανθρώπινη ψυχή, όταν διαβαίνει στα πιο κρυφά της μονοπάτια.
Κι όταν χιονίζει, το πέπλο που πέφτει μεταξένιο πάνω στη φύση, μοιάζει τόσο αψεγάδιαστο που ακόμη και η παρουσία μας, δημιουργεί ατέλειες.
Για όλα τα παραπάνω βέβαια (τα χιόνια εννοώ), πρέπει να είμαστε σωστά προετοιμασμένοι, πριν μπούμε στο αυτοκίνητο, ώστε να αποφύγουμε δυσάρεστα απρόοπτα. Ακόμη, φροντίζουμε να ενημερωθούμε από τις αρχές για τυχόν προβλήματα στον δρόμο σε τέτοιες συνθήκες, ώστε να μην γίνουμε εμείς το πρόβλημα.
Εδώ να ξέρεις συμβαίνει ένα ακόμη θαύμα. Αυτό της δύσης του ηλίου. Ποιος είπε ότι τα πιο όμορφα ηλιοβασιλέματα, χάνονται μέσα στους ωκεανούς; Ή σε διάσημα νησιά ή αμμουδερές παραλίες; Κάλλιστα, υπέροχα ηλιοβασιλέματα μπορούμε να ζήσουμε και στα βουνά της Ελλάδας. Και πίστεψέ με, ο ήλιος στον Ταΰγετο, δύει με έναν μοναδικό, μαγικό τρόπο καθώς χάνεται στις κορυφές του βουνού και πέρα από τη θάλασσα, εκεί που το μάτι δεν μπορεί να φτάσει.
Το ηλιοβασίλεμα είναι ορατό, μόνο από τον δρόμο, στην πίσω πλευρά του Ταϋγέτου. Αυτή δηλαδή που βλέπει προς την Καλαμάτα. Αν ανεβαίνεις από Καλαμάτα και βλέπεις το ηλιοβασίλεμα, με το που περάσεις το τουριστικό στα 1310 υψόμετρο κι αρχίζεις να κατεβαίνεις προς Σπάρτη τότε ο τόπος ξαφνικά σκοτεινιάζει. Μοιάζει λες και μπαίνεις σε ένα βαθύ τούνελ.
Η εξήγηση όμως είναι, πως η πλευρά του βουνού που βλέπει προς τον νομό Λακωνίας, κοιτάζει στα ανατολικά ενώ η πλευρά της Μεσσηνίας στα δυτικά. Έτσι ο ήλιος λούζει τη λακωνική πλευρά το πρωί, αλλά τη μεσσηνιακή μεριά τη λούζει το βράδυ. Αποτέλεσμα είναι να βλέπεις ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα στη Μεσσηνία ενώ στη Λακωνία έχει σκοτεινιάσει από ώρα.
Να… αυτά είναι τα μαγικά της φύσης!
Αν έχεις όρεξη για στάση το τουριστικό του Ταϋγέτου, είναι ανοιχτό όλο τον χρόνο για καφέ και φαγητό. Βρίσκεται στο 32ο χλμ Σπάρτης Καλαμάτας, στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής – 1310 υψόμετρο. Η θερμοκρασία εδώ είναι 10 βαθμούς κάτω από την πόλη της Σπάρτης ή της Καλαμάτας. Όαση το καλοκαίρι, ξυράφι το χειμώνα. Το ίδιο ισχύει και για μικρά ταβερνάκια ή καφενεία, σε όλη αυτή τη διαδρομή.
Εκτός από τα χωριά που διασχίζει ο δρόμος, υπάρχουν και πολλά ακόμη που με μια μικρή παράκαμψη μπορούμε να τα επισκεφτούμε. Ένα καλό σχέδιο “δράσης” χρειαζόμαστε μόνο και όλα λύνονται.
Σε παλιότερες εποχές, πριν φτιαχτεί ο αυτοκινητόδρομος, σε όλο το μήκος της διαδρομής υπήρχαν πάγκοι με φρούτα, ξηρούς καρπούς, μέλια, αρωματικά και διάφορα άλλα καλούδια της περιοχής. Σήμερα, πολλά από αυτά βρίσκονται στην άκρη του δρόμου εγκαταλελειμμένα. Ευτυχώς όμως κάποια από αυτά συνεχίζουν και “ζουν”.
Μια θλίψη βέβαια σε πιάνει βλέποντας όλες αυτές τις εποχές, αφημένες στην τύχη τους. Είναι κι αυτό όμως, ένα από τα επακόλουθα του εκσυγχρονισμού. Τίποτα δεν είναι μόνο καλό ή μόνο κακό. Συνήθως, αυτά τα δυο συνυπάρχουν κι εμείς απλώς γινόμαστε μάρτυρές τους.
Να θυμάστε: Πλούτος ενός τόπου, δεν είναι τα sos που φιγουράρουν στους ταξιδιωτικούς οδηγούς. Είναι όλα τα υπόλοιπα, που δεν θα τα δεις γραμμένα πουθενά. Γι αυτό, αναζήτησέ τα!
Αν σου άρεσε το άρθρο για τον δρόμο Ταϋγέτου, που μεταξύ μας τώρα, δεν έχεις και λόγο να μην σου αρέσει, τότε ακολούθησέ με και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ξέρεις, τα γνωστά: Facebook, Instagram, YouTube και Tik Tok!
Αν έχεις απορίες, έστω να προσθέσεις ή να αφαιρέσεις κάτι στα παραπάνω, άφησέ μου ένα σχόλιο. Αν νομίζεις πως αυτό το άρθρο δεν ήταν ενδιαφέρον, κάνεις λάθος. Αν δεν σου άρεσε, δεν θα έφτανες ως εδώ!
Με την υπογραφή
Karidotsouflο ή Ελένη… το ίδιo μας κάνει!
