Άνω και Κάτω Πορόια Σερρών: δυο χωριά σαν ελληνική ταινία
Σε αυτά τα μέρη αισθάνεσαι πως ο χρόνος δεν έχει και τόση σημασία. Πως όλα μπορούν να υπάρχουν χωρίς το άγχος του ρολογιού!
Σε αυτά τα μέρη αισθάνεσαι πως ο χρόνος δεν έχει και τόση σημασία. Πως όλα μπορούν να υπάρχουν χωρίς το άγχος του ρολογιού!
Ένα διήμερο στα γραφικά Άνω και Κάτω Πορόια Σερρών, κοντά στη λίμνη Κερκίνη, είναι σαν να παίζεις σε παλιά ταινία, του ελληνικού κινηματογράφου. Όπως μαρτυρά και το όνομά τους, εδώ έχουμε για δυο οικισμούς “αδέρφια”. Η απόσταση από τα Κάτω Πορόια ως τα Άνω Πορόια, δεν είναι ούτε πέντε λεπτά με το αυτοκίνητο. Σε όποιο από τα δύο αποφασίζεις να μείνεις, είναι βέβαιο πως θα γνωρίσεις και το άλλο.
Κάθε ένα από αυτά τα χωριά, έχει τους όλο δικούς του και ξεχωριστούς λόγους, για να το αγαπήσεις. Τα Κάτω Πορόια είναι πιο πεδινό χωριό αλλά έχει έντονο το καλλιτεχνικό στοιχείο, αφού το κέντρο του, είναι πραγματικά ζωγραφισμένο από άκρη σε άκρη. Τα Άνω Πορόια είναι πιο γραφικός οικισμός. Θυμίζει σκηνικό από παλιά ελληνική ταινία, με την πλακόστρωτη πλατεία του και τα όμορφα κτίρια που την πλαισιώνουν.
Για να φτάσεις στα Άνω Πορόια, θα περάσεις πρώτα από τα Κάτω Πορόια Σερρών. Πριν μερικά χρόνια, ίσως να μην σου έκανε καμία εντύπωση αυτό το χωριό και ίσως να μην σταματούσες. Πλέον αυτό δεν ισχύει. Προτού κιόλας φτάσεις στην πλατεία, θα έχεις αρχίσει ήδη να να εντυπωσιάζεσαι από την πολύχρωμη εικόνα του οικισμού.
Τα περίπτερα, εκτός λειτουργίας εδώ και χρόνια, έχουν πάρει χρώμα και ψυχή. Όλα τα κλειστά μαγαζιά, μοιάζουν να είναι και πάλι ανοιχτά. Στο κομμωτήριο οι γυναίκες χτενίζονται και διαβάζουν περιοδικά. Στο σιδεράδικο οι μάστορες δίνουν σχήμα στο σίδερο με το σφυρί και οι άντρες στο καφενείο συζητάνε τα τελευταία νέα.
Τα δέντρα φοράνε πλεκτά κοστούμια και από τα κλαδιά τους κρέμονται μάλλινες μπάλες. Κάθε γωνιά της πλατείας είναι γεμάτη με μικρές καλλιτεχνικές λεπτομέρειες. Σπιτάκια για πουλιά, ζωγραφιές, γλάστρες, λουλούδια. Ακόμη κι ένας βοτανόκηπος στο παρτέρι. Περνάς το χέρι σου πάνω από το θυμάρι ή το δεντρολίβανο και το πλούσιο άρωμα πλημμυρίζει τις αισθήσεις σου.
Όλα αυτά, μέσα από την καλλιτεχνική ματιά της Ελένης Καραφλούδη, η οποία όχι απλώς ζωγράφισε όλες αυτές τις γωνιές, αλλά τους έδωσε ξανά ζωή. Παρατηρώντας όμως όλα αυτά τα μαγαζιά που κάποτε λειτουργούσαν στο χωριό, αντιλαμβανόμαστε πόσο έντονη ήταν η εγκατάλειψη της υπαίθρου, τα τελευταία χρόνια.
Στα τραπεζάκια της γραφικής πλατείας, θα πιείς τον πρώτο καφέ της ημέρας, με το τραγούδι των πουλιών να σου κάνει παρέα. Από την άνοιξη και μετά, την πλατεία σκιάζουν τα μεγάλα πλατάνια, δημιουργώντας μια ωραία και θεμιτή δροσιά. Τον χειμώνα, οι αχτίνες του ήλιου φτάνουν στη γη ανεμπόδιστες, μέσα από τα γυμνά κλαδιά των δέντρων.
Επίσης, πάνω στην πλατεία, υπάρχει κι ένα καφενείο που η διακόσμησή του, θυμίζει λαογραφικό μουσείο. Μέσα και έξω από το καφενείο, όλα τα στοιχεία είναι από αντικείμενα του παρελθόντος. Η ιδιοκτήτρια Άννα, συγκέντρωσε όλα αυτά τα παλιά πράγματα και δημιούργησε έναν νοσταλγικό χώρο.
Σπρώχνεις την πόρτα και αυτόματα έχεις ταξιδέψει πίσω στον χρόνο. Τότε που τα κεντητά τραπεζομάντηλα δεν έλειπαν από κανένα σπίτι και τα τεντζέρια κρέμονταν στα καρφιά στους τοίχους. Αλλά δεν είναι μόνο η διακόσμηση που κάνει αυτό τον χώρο, ένα αληθινό οδοιπορικό στο παρελθόν. Είναι η ευγένεια της ιδιοκτήτριας, είναι το άρωμα του φρεσκοψημένου καφέ και τα γλυκά του κουταλιού στο σκαλιστό πιατέλο.
Από τα Κάτω Πορόια δεν λείπουν και οι ταβέρνες με καλό και νόστιμο φαγητό. Εδώ θα βρεις δύο παραδοσιακά μαγαζιά με ντόπιο φαγητό και βουβαλίσιο κρέας. Το οποίο, πρέπει να δοκιμάσεις οπωσδήποτε σε κάποια μαγειρευτή μορφή του και όχι απλώς ως ψητό στα κάρβουνα. Έτσι θα νιώσεις την πλούσια γεύση του κρέατος σε μια διαφορετική εκδοχή του.
Local Fact: Στη λίμνη Κερκίνη ζει ένας από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς νεροβούβαλων της Ελλάδας. Αν φτάσεις μέχρι τα Άνω και Κάτω Πορόια, δεν πρέπει να παραλείψεις μία επίσκεψη στην Κερκίνη.
Όμως αυτό που σίγουρα δεν περιμένεις σε ένα χωριό στους πρόποδες του όρους Μπέλλες είναι μια ψαροταβέρνα. Η φιλοσοφία του χώρου είναι τσιπουράδικο με μεζεδάκια για τη μέση. Ωστόσο, οι μερίδες είναι πολύ πιο γενναίες από τη φιλοσοφία τους και οι τιμές τίμιες!
Αυτό το χωριό έχει μια αύρα γαλήνης και μια αίσθηση οικειότητας με τον τόπο. Ακόμη κι αν γνωρίζεις αυτό το μέρος για πρώτη φορά, νιώθεις πως έφτασες στο χωριό σου. Η γραφικότητα του μέρους με την υπερυψωμένη πέτρινη πλατεία, τα μακεδονίτικα αρχοντικά και οι μυρωδιές από τα καταστήματα εστίασης, δημιουργούν μια όμορφη νοσταλγία.
Αυτό που σε τραβάει σαν μαγνήτης είναι να καθίσεις στην πλατεία και να μην κοιτάξεις το ρολόι σου για κανέναν λόγο. Σου αρκεί να βλέπεις τους ντόπιους να κάθονται στα διπλανά τραπέζια και να τους ακούς να συζητάνε ή να παίζουν χαρτιά. Το απαλό αεράκι σε ηρεμεί τόσο, που πια δεν έχεις όρεξη να φύγεις από δω. Όμως θα σηκωθείς, αφού οι μυρωδιές από το εργαστήρι παραδοσιακών ανατολίτικων γλυκών του Αντώνη, σε σε παρασύρει σε ένα από τα πιο δυνατά γευστικά μονοπάτια της περιοχής.
Ως αυθεντικός ζαχαροπλάστης άλλης εποχής και κοπής, κυκλοφορεί με την άσπρη ποδιά του και μοιράζει χρήσιμες πληροφορίες για τα χειροποίητα γλυκά του. Όλα με βάση το βουβαλίσιο γάλα, παραταγμένα στο ψυγείο σαν προκλητικοί κατακτητές. Ακόμα και τα παγωτά τα φτιάχνουν στο εργαστήρι με βουβαλίσιο γάλα. Όμως εσύ, δεν ξέρεις τι να φας πρώτο. Γιατί είναι σίγουρο, πως θα θες να τα δοκιμάσεις όλα. Έτσι κι αλλιώς, κανένας δεν φεύγει με μόνο ένα γλυκό από δω.
Στα ψηλότερα σημεία του χωριού, η ματιά σου θα φτάσει ως την απέραντη κοιλάδα της λίμνης Κερκίνης. Η θέα είναι μοναδική και αγκαλιάζει μια μεγάλη περιοχή, δίχως όρια.
Αν σου άρεσαν τα Άνω και Κάτω Πορόια Σερρών, ακολούθησέ με και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: Facebook, Instagram, YouTube και Tik Tok!
Με την υπογραφή
karidotsouflo
