Άνω και Κάτω Πορόια Σερρών: δυο χωριά σαν ελληνική ταινία
Σε αυτά τα μέρη αισθάνεσαι πως ο χρόνος δεν έχει και τόση σημασία. Πως όλα μπορούν να υπάρχουν χωρίς το άγχος του ρολογιού!
Αυτή η πεζοπορία είναι μια πραγματική εμπειρία στο βουνό, με πολλές και διαφορετικές εικόνες σε όλη τη διαδρομή, αλλά και στον τελικό προορισμό!
Ο άγνωστος Ταΰγετος, το πανέμορφο μονοπάτι για το Μυργιάλι μέσα στο βουνό, η απίστευτη θέα και η κρυφή εκκλησία, συνθέτουν την απόλυτη ορεινή πεζοπορία!
Πεζοπορία με αφετηρία το Βλαχοχώρι και τερματισμό, τη σπηλαιοεκκλησία Ανάληψη στο Μυργιάλι:
Για την απόσταση των 4,2 χιλιόμετρων, θα περπατήσουμε κάτι παραπάνω από δύο ώρες. Μπορεί το μονοπάτι να μην είναι αυτό που λέμε περίπατος, αφορά όμως μία από τις πιο μαγευτικές, πεζοπορικές διαδρομές του Ταϋγέτου. Εδώ θα δεις πολλές και διαφορετικές εικόνες και κατά τη διάρκεια της διαδρομής αλλά και στον τελικό προορισμό.
Φτάνουμε λοιπόν με το αυτοκίνητό μας στο χωριό Βλαχοχώρι, ακολουθώντας τον δρόμο που φεύγει από την Άνω Πύλη του κάστρου του Μυστρά. Παρκάρουμε στο σημείο που θα βρούμε τις ενημερωτικές πινακίδες της πεζοπορίας. Ξεκινάμε από εκείνο ακριβώς το σημείο, ακολουθώντας τα μοβ σημάδια.
Μερικά μέτρα μακρύτερα (στον δρόμο προς το χωριό) υπάρχει τρεχούμενο πόσιμο νερό, κατευθείαν από την πηγή.
Για το πρώτο ενάμισι χιλιόμετρο περπατάμε σε ανηφορικό χωματόδρομο ο οποίος είναι κατάλληλος μόνο για αγροτικό αυτοκίνητο και όχι για ΙΧ. Οπότε μην ρισκάρετε να το πάτε οδηγώντας, αν δεν έχετε κατάλληλο όχημα. Όσο ανεβαίνουμε στην πλαγιά, τόσο ο κόσμος στην πεδιάδα του Ευρώτα, μικραίνει.
Στο τέλος του χωματόδρομου, ξεκινάει το μονοπάτι. Σε αυτό το σημείο, ο δρόμος δεν πάει άλλο, τελειώνει στο σημείο που ξεκινάει η ορειβατική διαδρομή. Η ανάβαση ξεκινάει με ένα σημείο με απότομη ανηφόρα, αλλά αυτό είναι μόνο για λίγο.
Το μονοπάτι έχει μόνιμη ήπια ανηφορική πορεία και μόνο σε μερικά σημεία, έχει ίσια κλίση. Οπότε δεν το λέμε εύκολο, σε καμία περίπτωση. Μόλις αφήσουμε πίσω μας το κομμάτι με τη χαμηλή θαμνώδη βλάστηση, μπαίνουμε μέσα στο δάσος με τα κωνοφόρα. Τον χειμώνα και την άνοιξη, τα ρυάκια τρέχουν νερό, ειδικά αν έχει πρόσφατα βρέξει.
Κάποια σημεία σε αυτή τη διαδρομή, είναι απαιτητικά. Κυρίως, λόγω της απότομης ανηφορικής κλίσης τους. Το μονοπάτι είναι άριστα σηματοδοτημένο και ασφαλές.
Μετά λοιπόν από δύο με δυόμιση ώρες, θα έχεις φτάσει στην σπηλαιώδη εκκλησία της Ανάληψης στη θέση Μυργιάλι Ταϋγέτου. Το υψόμετρο εδώ αγγίζει τα 1500 μέτρα μέσα σε ένα καταπράσινο απέραντο ορεινό όγκο. Το νερό που στάζει μέσα στη στέρνα από τα βράχια, είναι πόσιμο.
Hikking Tip: Δείτε αναλυτικά τα στοιχεία για την πεζοπορική διαδρομή, με χάρτες και διαγράμματα.
Φτάνοντας λοιπόν στον Ιερό Ναό Αναλήψεως, το πρώτο πράγμα που μας εντυπωσιάζει είναι το απόκρυφο σημείο, στο οποίο έχει φωλιάσει αυτή η εκκλησία. Κυριολεκτικά, είναι χτισμένη μέσα στη σπηλιά και ο μόνος χτιστός από ανθρώπινο χέρι τοίχος, είναι ο εξωτερικός. Η πόρτα είναι ανοιχτή για τους πεζοπόρους και τους πιστούς. Οπότε σπρώχνουμε και μπαίνουμε μέσα.
Οι άνθρωποι έχουν φτιάξει έναν χώρο κομματάκι κομματάκι, με πολλή αγάπη και μεράκι κι αυτό είναι πασιφανές. Οι αγιογραφίες είναι εδώ πιθανότατα από το 1221 και ανάγουν την ίδρυση του ναού στον 13ο αιώνα. Κάποιες εκτιμήσεις μάλιστα, πηγαίνουν ακόμη πιο πίσω και συγκεκριμένα, στον 11ο αιώνα. Η αλήθεια είναι, πως παρά την υγρασία και τις δύσκολες συνθήκες που επικρατούν στη σπηλιά, οι αγιογραφίες παραμένουν ολοκάθαρες κι εντυπωσιακές.
Αυτή η κουκίδα του χάρτη, δίνει πνοή στο βουνό για περίπου χίλια χρόνια, έχοντας “γράψει” μια πελώρια και συγκινητική ιστορία, πάνω στον βράχο της εκκλησίας. Ανεξάρτητα την πίστη του καθενός, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως αυτά τα μέρη, σκαρφαλωμένα στις πιο απόκρημνες πλαγιές των βουνών, αποτελούν μικρές κοιτίδες πίστης και πολιτισμού.
Σημαντική Υπενθύμιση: Όχι σκουπίδια στο βουνό. Γενικά, μην αφήνετε τίποτα πουθενά, πέρα από τα ίχνη σας. Ούτε σε βουνό, ούτε σε θάλασσα, ούτε σε λίμνη ή ποτάμι. Η φύση είναι το μεγάλο μας σπίτι. Είναι λοιπόν υποχρέωσή μας, αλλά και δικαίωμά μας, να την προστατεύουμε!
Πρόσφατα ο κύριος Γιάννης Λαμπρινάκος, καθηγητής αγγλικής λογοτεχνίας, μέσα από μια έρευνα που έχει κάνει στο παρελθόν, μας έδωσε μερικά ακόμη χρήσιμα στοιχεία, γι αυτό το εκκλησάκι. Σύμφωναλμε αυτά , το Μυργιάλι στον Ταΰγετο, πιθανότατα έχει κάποια σύνδεση με τον καθεδρικό ναό της Παναγίας, στο Μονρεάλε του Παλέρμο της Σικελίας.
Τα στοιχεία που συνηγόρησαν προς αυτή την πιθανότητα, ήταν αρχικά η συγγενική ονομασία (Μυργιάλι και Μονρεάλε) και ύστερα οι ομοιότητες των αγιογραφιών. Ο ερευνητής τονίζει πως και οι αγιογραφίες στο Παλαιομονάστηρο του Βρονταμά, μοιάζουν με αυτές του Μονρεάλε. Το Παλαιομονάστηρο και το Μυργιάλι, αφορούν ναούς της Λακωνίας του 13ου αιώνα. Οπότε, ίσως να φιλοτέχνησαν τις εικόνες, άνθρωποι των ίδιων σχολών ή οπαδοί των ίδιων τεχνοτροπιών.
Το να φτάσουμε στην αλήθεια και αν όντως υπάρχει κάποια σχέση, ανάμεσα στις δύο εκκλησίες, είναι δύσκολο να προσδιοριστεί. Εντούτοις, δεν είναι απίθανη μια τέτοια “συγγένεια” καθώς δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι πρώτοι Φράγκοι και Λατίνοι, έφτασαν ως κατακτητές στην περιοχή της Λακωνίας, στις αρχές του 13ου αιώνα. Πιθανότατα να έδωσαν ένα δικό τους, γνώριμο όνομα σε κάποιον ναό και με τα χρόνια, αυτό να παραλλάχτηκε για να έρθει πιο κοντά στη γλώσσα μας.
Αν στο τελευταίο προσθέσουμε, όλα τα παραπάνω συμπεράσματα του ερευνητή, τότε μάλλον υπάρχει μια πολύ ισχυρή βάση, να ισχύει κάποια βαθιά σχέση ανάμεσα στους δύο ναούς, με βαθιές ρίζες στο παρελθόν. Εγώ δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα, τι ισχύει και τι όχι. Ωστόσο, χαίρομαι πολύ όταν φτάνουν στα χέρια μου, τέτοιες πολύτιμες πληροφορίες.
Αν βρήκες ενδιαφέρον το άρθρο για το μονοπάτι στο Μυργιάλι, βρες με και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: Facebook, Instagram, YouTube και Tik Tok!
Υπογραφή
Karidotsouflo
