Λίγοι γνωρίζουν αυτό το χωριό του Πάρνωνα μα όσοι έχουν την τύχη να το μάθουν, το αγαπούν με την ψυχή τους _ Κρεμαστή Λακωνίας
Λίγοι γνωρίζουν αυτό το χωριό του Πάρνωνα μα όσοι έχουν την τύχη να το μάθουν, το αγαπούν με την ψυχή τους _ Κρεμαστή Λακωνίας
Ο απομονωμένος ορεινός οικισμός στις πλαγιές του Πάρνωνα είναι αθέατος από παντού και υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι για να φτάσεις εδώ. Το χωριό είναι σε μια κατάφυτη πλαγιά του Πάρνωνα στα ανατολικά του νομού Λακωνίας. Απέχει 65 χιλιόμετρα από τη Σπάρτη και 56 χιλιόμετρα από τη φημισμένη καστροπολιτεία της Μονεμβασιάς. Όμως το γραφικό Κυπαρίσσι Λακωνίας που είναι ένα από τα ομορφότερα παραθαλάσσια χωριά της Πελοποννήσου, απέχει μόνο 27 χιλιόμετρα.
Πάμε τώρα να σου πω όλα τα sos αυτού του προορισμού στα ανατολικά της Λακωνίας. Αρχικά, όπως συμβαίνει με τη συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών χωριών (και της υπαίθρου γενικότερα), έτσι και η Κρεμαστή κρατάει πολύ λίγους μόνιμους κατοίκους, ειδικά το χειμώνα.
Αν σκεφτεί κανείς πως το 1661 στο χωριό ζούσαν μόνιμα 3.500 άνθρωποι (απογραφή Ενετών) και σήμερα μόνο 180 (απογραφή 2011), τότε καταλαβαίνεις τι πλούτος μένει ανεκμετάλλευτος στη χώρα μας. Πόσα χωριά δηλαδή, από εστίες ζωής και πολιτισμού, μετατρέπονται σταδιακά σε χωριά φαντάσματα.
Πάμε όμως τώρα να σου πω πως ξεκίνησε η ιστορία αυτού του μέρους. Πραγματικά έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον όταν κάθε τόπο τον χαρακτηρίζουν τα ιστορικά γεγονότα που τον σημάδεψαν. Είναι και τα ταξίδια, ένας τρόπος για να μαθαίνει κανείς ιστορία.
Όταν λοιπόν το 1460 τοΔεσποτάτο του Μυστρά καταλύθηκε από το Μωάμεθ τον Πορθητή (7 χρόνια ακριβώς μετά τη πτώση της Κωνσταντινούπολης) πολλοί από τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής βρήκαν απάγκιο (καταφύγιο αν θες) σε πιο απόκρημνες και δύσβατες περιοχές όπως αυτή της Κρεμαστής. Έτσι, σταδιακά άρχισαν να φτιάχνουν τον οικισμό και ξεκινάει η ιστορία αυτού του μέρους.
Το περιβάλλον και τα άφθονα τρεχούμενα νερά έδωσαν γερές βάσεις για να δημιουργήσουν έναν αυτάρκη οικισμό. Η ιστορία έδειξε πως οι κάτοικοι αγάπησαν με την ψυχή τους αυτό τον τόπο, κάτι το οποίο είναι πασιφανές μέχρι τις μέρες μας.
Έτσι, όχι μόνο έφτιαξαν έναν οικισμό που τους πρόσφερε όλα τα απαραίτητα αλλά ανέπτυξαν και εμπορικές σχέσεις με τα νησιά του Αργοσαρωνικού με έδρα φυσικά το γειτονικό Κυπαρίσσι. Τα προϊόντα που εξήγαγαν ήταν σιτάρι, κρασί και κτηνοτροφικά προϊόντα. Μάλιστα η φήμη των εμπόρων έφτασε μέχρι τη μακρινή Αλεξάνδρεια όπου προμήθευαν την πόλη με βελανίδια. Ναι βελανίδια. Υλικό απαραίτητο για τη βαφή των υφασμάτων.
Το 1826 τα τουρκοαιγυπτιακά στρατεύματα του Ιμπραήμ έκαψαν και λεηλάτησαν το χωριό παρά την σθεναρή αντίσταση των κατοίκων.
Αναμφίβολα μια βόλτα στο χωριό θα σε πείσει για το πόσο περιποιημένο και καθαρό είναι παρόλο που τα περισσότερα σπίτια δεν έχουν μόνιμους κατοίκους. Η πέτρινη βρύση χτισμένη το μακρινό1722 αποτελεί μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς του οικισμού. Μια περίτεχνη κατασκευή που εντυπωσιάζει με τον όγκο της.
Η κεντρική εκκλησία του χωριού πάνω από τηνπλατεία δεσπόζει στο λόφο με προστάτη το πετρόχτιστο καμπαναριό της. Εδώ είναι και τα περισσότερα καφενεία ή ταβέρνες αν και η πλειοψηφία αυτών λειτουργεί μόνο το καλοκαίρι.
Η ταβέρνα που θα βρεις ανοιχτά όλο το χρόνο και θα φας το πιο ντόπιο φαγητό του Πάρνωνα, είναι ακριβώς κάτω από το κοινοτικό γραφείο. Σημείωσε πως εδώ θα βρεις γκόγκες, αρμάθια, πιταρούδια (ή σαίτια), βρουβιά, τυρί από τη στάνη, παραδοσιακό ψωμί και εκλεκτά πιάτα με αρνάκι, κατσικάκι και κόκορα.
Αν έχεις άγνωστες λέξεις (που έχεις, το ξέρω!) έλα να σε βοηθήσω. Γιατί αν δεν έχεις σχέση με αυτά τα χωριά τότε ναι, πολλά από αυτά που σου περιέγραψα παραπάνω δεν τα γνωρίζεις. Και με το δίκιο σου αφού τόπος έχει τη δική του “διάλεκτο” και ντοπιολαλιά. Κι αν θες ναι, είναι κι αυτό ένα μαγικό κομμάτι του κάθε ταξιδιού.
Αρμάθι λοιπόν λέμε τα άγρια χόρτα του χειμώνα αποξηραμένα και περασμένα σε κλωστή. Φαντάσου κάτι σαν γιρλάντα από ξερά άγρια χόρτα του βουνού. Οι γκόγκες είναι χειροποίητα ζυμαρικά που τα σερβίρουμε με καυτό βούτυρο και ξερή μυζήθρα.
Τα βρουβιά είναι πικάντικοι βολβοί που βρίσκουμε την άνοιξη ξεχώνοντάς τα από τη γη. Τα σαϊτια ή σκαλτσούνια ή πιταρούδια (δε θα τα χαλάσουμε στο όνομα) είναι μικρές πίτες με άγρια χόρτα, τυρί και χειροποίητο φύλλο. Πες μου τώρα, τι από όλα αυτά δε λαχταράς να φας; Ποιο άλλο έδεσμα μπορεί να συγκριθεί με τέτοια παράδοση και ποιότητα στο φαγητό;
Μετά από αυτή την περιήγηση στο πανέμορφο χωριό Κρεμαστή στον Πάρνωνα, ξέρεις ποιος θα είναι ο επόμενος προορισμός σου. Πλούτος αυτής της χώρας είναι όλα εκείνα τα χωριουδάκια που δεν φιγουράρουν στα sos των ταξιδιωτικών οδηγών. Εκεί που όλα παραμένουν απλά, γνήσια και αυθεντικά.
Αν σου άρεσε κι εσένα το χωριό Κρεμαστή στον Πάρνωνα, ακολούθησέ με και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να μην χάνεις τίποτα νέο: Facebook, Instagram, YouTube και Tik Tok!
Με την υπογραφή
Karidotsouflο
