Καρύταινα Αρκαδίας: Ιππασία δίπλα σε ποτάμια και λίμνες
Πάνω στη ράχη ενός αλόγου, ανακαλύπτουμε ποτάμια, λίμνες, μνημεία και σημεία με πλούσια ιστορία, που ξεκινάει από τα βάθη των αιώνων!
Ένα χωριό, κυριολεκτικά περιτριγυρισμένο από παραλίες, μοναστήρια και σπάνια αξιοθέατα, στην καρδιά του Πάρνωνα!
Το όνομα ενδεχομένως να μη σου λέει τίποτα, καθότι άγνωστο στο ευρύ κοινό , η Ρειχιά Λακωνίας όμως είναι ένα χωριό που πρέπει να επισκεφτείς!
Τη Ρειχιά (ή Ρειχέα σύμφωνα με κάποιους χάρτες), θα τη βρεις στα ανατολικά της Λακωνίας, απλωμένη σε ένα μικρό οροπέδιο του Πάρνωνα. Απέχει μόνο 34 χιλιόμετρα από τη διάσημη Μονεμβασιά ακολουθώντας αρχικά μια υπέροχη διαδρομή δίπλα στη θάλασσα και ύστερα στο βουνό. Ωστόσο, η στάση που αξίζει να κάνεις σε αυτό το δρομολόγιο, είναι οπωσδήποτε το φιόρδ του Γέρακα!
Μπορεί σήμερα το χωριό να “μαραίνεται” σαν εκατοντάδες αλλά στην ελληνική ύπαιθρο, όμως στο παρελθόν υπήρξε ένα ένδοξο κεφαλοχώρι. Κάτι που είναι πασιφανές, μέχρι τις μέρες μας. Αρκεί μόνο να παρατηρήσεις τα παλιά ψηλά σπίτια με τις καμάρες, τις αυτάρκεις αυλές και την αρχοντιά στις γειτονιές.
Πάμε όμως να τα πάρουμε με τη σειρά, για να καταλάβουμε αυτό το μέρος από τη “ρίζα” του. Η περιοχή σύμφωνα με τους ιστορικούς, είχε ζωή εδώ και αρκετούς αιώνες, κάτι το οποίο μαρτυρούν τα ερείπια οικισμών σε διάφορα σημεία.
Επιπροσθέτως, λόγω του εδάφους και του μικροκλίματος του οροπεδίου, εδώ ευδοκιμούσαν οι αμπελώνες από τους οποίους παραγόταν τα φημισμένο κρασί Malvasia. Ένα εξαιρετικό κρασί που παρήγαγαν οι Λάκωνες στα νοτιοανατολικά του νομού και εξήγαγαν σε πολλά μέρη της Ευρώπης.
Wine Tip: Ο οίνος που συζητήθηκε και μνημονεύτηκε όσο κανένας άλλος στα χρόνια του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης, ήταν “γέννημα θρέμμα’ της ευρύτερης περιοχής της Επιδαύρου Λιμηρά!
Μέχρι τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, στο χωριό λειτουργούσαν ανεμόμυλοι. Σε μια εποχής που οι μηχανές δεν είχαν πάρει το πάνω χέρι, οι κάτοικοι χρησιμοποιούσαν έντονα τα στοιχεία της φύσης. Ενώ μέχρι σήμερα βλέπουμε τα πατητήρια των σταφυλιών από τα βυζαντινά χρόνια.
Το κάστρο έξω από το χωριό και πριν “αγγίξουμε” το Μυρτώο πέλαγος, μάλλον το έχτισαν τον 14ο αιώνα, κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο. Η χρησιμότητά είχε προφανώς αμυντικό χαρακτήρα κάτοικοι από τις θαλάσσιες επιδρoμές. Ωστόσο, υπάρχουν ελάχιστες αναφορές γι αυτό. Έχει επικρατήσει η ονομασία Κάστρο της Ρειχιάς και Καστράκι του Αγίου Δημητρίου από το ομώνυμο εκκλησάκι εντός του κάστρου.
Ο χώρος του κάστρου είναι πολύ μικρός και σήμερα υπάρχουν ελάχιστα από τα τείχη ή οτιδήποτε άλλο από το παρελθόν. Εντούτοις, οπωσδήποτε αξίζει να αφήσεις το αυτοκίνητο στον δρόμο, και να ανηφορίσεις μέχρι το εκκλησάκι και ό, τι έχει απομείνει από το κάστρο. Από τον δρόμο μέχρι την κορυφή του λόφου, δεν θα περπατήσεις περισσότερο από 15 λεπτά στον χωματόδρομο.
Και μπορεί εσύ να βλέπεις βουνά και λαγκάδια και τίποτα να μη σε προϊδεάζει για παραθαλάσσιους παραδείσους, αλλά σε μια χώρα που είναι διάσημη για τον φυσικό της πλούτο, όλα να τα περιμένεις. Έτσι κι εδώ, αν οδηγήσεις για 8 χιλιόμετρα σε μια διαδρομή που κόβει την ανάσα (κυριολεκτικό αυτό!) θα συναντήσεις τη μοναδική παραλία της Βλυχάδας. Κρυμμένη σε έναν καταπράσινο όρμο, στρωμένη με λευκό βότσαλο και ζαφειρένια νερά.
Η ακόμα ομορφότερη και σαφώς ερημικότερη είναι η παραλία Μπαλογκέρι, την οποία για να προσεγγίσεις πρέπει να ιδρώσεις (κυριολεκτικό και αυτό!) Ως ένα σημείο προχωράς στον ίδιο δρόμο όπως και για τη Βλυχάδα. Λίγο μετά όμως τη μέση της διαδρομής, παίρνεις τον χωματόδρομο που είναι λίγο…απαιτητικούλης (για να το πω ευγενικά).
Όταν ο δρόμος τελειώσει, πρέπει να κουβαλήσεις τα υπάρχοντά σου (επίσης κυριολεκτικό αφού στην παραλία δεν υπάρχουν καν δέντρα) και να περπατήσεις περίπου 15 – 20 λεπτά σ’ ένα δύσβατο (και χωρίς σκιά) μονοπάτι.
Παραλιάρες και οι δύο παίδες! Απλά το Μπαλογκέρι (το οποίο συναντάς και ως Παλουγγέρι στο διαδίκτυο), δεν είναι για όλους. Εδώ φτάνεις συνειδητοποιημένος πως δε θα φτάσεις άνετος κι ωραίος. Θέλει την προσπαθιούλα της η υπόθεση.
Αν πάλι είσαι τύπος που οι προκλήσεις είναι στο αίμa σου, τότε μπορείς να φτάσεις στην παραλία από τη διαδρομή μάσα στο ομώνυμο φαράγγι. Θα περπατήσεις περίπου 4 ώρες και φυσικά πρέπει να διαθέτεις όλα τα απαραίτητα, καθώς στον δρόμο δε συναντάς πουθενά νερό ή “πολιτισμό”.
Η Ιερά Μονή Ευαγγελίστριας απέχει 10 χιλιόμετρα από τη Ρειχιά και άλλα τόσα από τον Γέρακα Λακωνίας. Ένας χωριάτικος δρόμος θα σε φέρει στην πύλη του μοναστηριού και η μόνη κυκλοφοριακή συμφόρηση που μπορεί να σου τύχει, είναι τα μοσχάρια που βόσκουν στους αγρούς.
Εξωτερικά (αλλά και εσωτερικά) της εκκλησίας, τίποτα δεν μaρτυρά το μυστiκό που κάνει αυτό το μοναστήρι, μοναδικό και ιδιαίτερο! Κατόπιν υποδείξεως των μοναχών όμως, θα ανέβεις στο εσωτερικό του τρούλου του ναού. Όπου εκεί μέσα, περιμετρικά του στρογγυλού κτίσματος, υπάρχει μια δεύτερη εκκλησία. Αυτός είναι ο Άγιος Γεώργιος που παρά τον περιορισμένο χώρο του, λειτουργεί κανονικά και διαθέτει όσα και ένας “κανονικός” ναός.
Το μοναστήρι είναι ορατό καθώς προχωράμε και για τις παραλίες, και πραγματικά από μακριά μοιάζει να πετάει στον ουρανό. Η Μονή κατοικείται (γυναικείο κοινόβιο) προσφέροντας μια αγνή φιλοξενία στους επισκέπτες. Αξίζει να διαθέσεις λίγο χρόνο για να σε ξεναγήσουν οι μοναχές και να σε φιλέψουν καφέ και γλυκό.
Αν σου άρεσε η Ρειχιά Λακωνίας, ακολούθησε με και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: Facebook, Instagram, YouTube και Tik Tok!
Υπογραφή
Karidotsouflο ή Ελένη
