Για τα τα πιο νόστιμα και αυθεντικά γλυκά της Ανατολής στην περιοχή της Σπάρτης, μόνο ο Μαυρόγιαννης μπορεί να εγγυηθεί γεύση και ποιότητα!
Για τα τα πιο νόστιμα και αυθεντικά γλυκά της Ανατολής στην περιοχή της Σπάρτης, μόνο ο Μαυρόγιαννης μπορεί να εγγυηθεί γεύση και ποιότητα! Σαν να λέμε, πως ο ζαχαροπλάστης έφερε λίγη Ανατολή στα σπίτια μας. Ή πως η Ανατολή ήρθε και δίδαξε τα μυστικά της, σε ένα παραδοσιακό εργαστήρι γλυκών στο κέντρο της πόλης.
Χρόνος ανάγνωσης: Κοίτα, εγώ ξεκίνησα να φάω έναν λιβανέζικο κουραμπιέ, κατέληξα με ένα άδειο κουτί γλυκών! Οπότε πάρε τον χρόνο σου και απόλαυσε αυτό το κείμενο, προτού γευτείς τα απόλυτα αυθεντικά γλυκά. Ή μπορείς, να το κάνεις και ταυτόχρονα. Και να διαβάζεις δηλαδή και να τρως!
Αρχικά ας ξεκαθαρίσουμε τι εννοούμε όταν βαφτίζουμε μια μεγάλη γκάμα γλυκών, ως ανατολίτικα ή πολίτικα. Πρόκειται για γλυκά που έχουν τις ρίζες τους στη Μέση Ανατολή, την Οθωμανική Αυτοκρατορία και πολλές άλλες περιοχές, που σήμερα υπάρχουν ως ανεξάρτητα κράτη. Μιλάμε για τεράστιες περιοχές, όπου συνυπήρξαν για πάρα πολλά χρόνια, διάφοροι πολιτισμοί. Το πιο τρανό παράδειγμα είναι οι Έλληνες με τους Τούρκους, που έχουν μοιραστεί πάρα πολλά ανά τους αιώνες. Από τα καλύτερα ως τα πολύ άσχημα.
Ωστόσο τα γλυκά, πάντα ένωναν τους ανθρώπους και δημιουργούσαν αναμνήσεις και μια γλυκιά υπόσχεση, πως όλα θα πάνε καλά. Γι αυτό τα ανατολίτικα γλυκά, δεν έχουν πατρίδα και καταγωγή. Έχουν όμως αγάπη, μεράκι και φινέτσα.
Κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των γλυκών είναι τα σιρόπια τους, οι ξηροί καρποί, τα λεπτά και καλοδουλεμένα φύλλα και τα διακριτικά αρώματα που όμως πάντα “ακούγονται”. Το μυστικό σε όλα αυτά είναι οι ισορροπίες, ώστε να τρως το γλυκό και να το απολαμβάνεις. Βασικά, το μυστικό τουλάχιστον για την περιοχή της Σπάρτης, είναι ο Μαυρόγιαννης και η μοναδική τέχνη του στα παραδοσιακά γλυκά.
Πρόκειται για ένα γνήσιο εργαστήριο γλυκών, στο κέντρο της πόλης (Λεωφόρος Λυκούργου 97) όπου στηρίζεται στη φιλοσοφία της παράδοσης. Φαντάσου ένα μέρος όπου τα σιρόπια, οι ξηροί καρποί και τα αρώματα της κανέλλας και του γαρύφαλλου, να έχουν τον πρώτο λόγο. Έλα παραδέξου το: Τα μυρίζεις ήδη!
Ποια είναι όμως εκείνα τα ιδιαίτερα και ξεχωριστά γλυκά που πρωταγωνιστούν;
Ο λιβανέζικος κουραμπιές, είναι ένα πολύ τραγανό γλυκό, που γευστικά φέρνει στους παραδοσιακούς κουραμπιέδες βουτύρου. Ωστόσο η γεύση του είναι πιο γεμάτη και η τραγανότητά του πιο έντονη και ξεκάθαρη, αφού δεν μπερδεύεται με τη ζάχαρη άχνη.
Να λέμε όμως και τα πράγματα με το όνομά τους, ο παραδοσιακός κουραμπιές παραμένει μια σταθερή επιλογή για όλους όσους επιμένουν στα αυθεντικά γλυκά.
Τι να πει κανείς για τα μελομακάρονα, όταν αυτά παίρνουν όλα τα φώτα πάνω τους. Όχι μόνο την περίοδο των γιορτών, αλλά όλο τον χρόνο. Το θέμα με τα μελομακάρονα είναι να πετύχεις τραγανό εσωτερικό και σωστά σιροπιασμένο, για να μην είναι στεγνό αλλά ούτε και να σε λιγώνει.
Οι δίπλες, πάντα αρχοντικές και σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης χώρας. Είναι το γλυκό της χαράς, της ευτυχίας και της ευμάρειας. Σε κάθε περίσταση που αποτελεί μια γιορτή (μικρή ή μεγάλη δεν έχει σημασία), πάντα ταιριάζουν οι δίσκοι με τις δίπλες.
Ξέρω πως οι άγνωστες λέξεις που μαζεύτηκαν, είναι πολλές. Και θα τις ξεκαθαρίσουμε όμως και θα τις δοκιμάσουμε. Σουμπιέτ λοιπόν ονομάζονται τα σιροπιαστά τριγωνάκια με πολύ λεπτό φύλλο και γέμιση από φιστίκι Αιγίνης. Πρωταγωνιστής αυτού το γλυκού είναι το αγνό βούτυρο που αρωματίζει τόσο όσο πρέπει, το γλυκό.
Τα σεκέρ παρέ αφορούν μια πολύ παλιά συνταγή της Ανατολής. Μοιάζουν με σιροπιασμένα τραγανά μπισκότα ή με σάμαλι, διατηρώντας μια όλο δική τους προσωπικότητα με επίγευση αμυγδάλου.
Σύμφωνα με την παράδοση: Τα σεκέρ παρέ τα έφτιαχναν οι Σμυρνιές και τα πρόσφεραν κάθε απόγευμα στις καλεσμένες τους, για να συνοδεύσουν τον καφέ ή το τσάι τους. Το γλυκό αποτελούσε δηλαδή, μέρος μια ιεροτελεστίας. Σε αντίθεση για παράδειγμα με τον σιμιγδαλένιο χαλβά, που ήταν πιο καθημερινός και όχι τόσο επίσημος.
Τα σιροπιαστά μπορεί να βασίζονται όλα στην ίδια λογική των ξηρών καρπών, των λεπτών φύλλων και του αυθεντικού βουτύρου, ωστόσο όλα έχουν τη δική τους μοναδική γεύση. Κάτι το οποίο επιτυγχάνεται από τη διαφορετική χρήση αρωμάτων και καρπών.
Για να στο κάνω πιο λιανά, σκέψου σιροπιασμένα ρολάκια γεμισμένα με φιστίκι Αιγίνης και τα ίδια ρολάκια γεμισμένα με καρύδια και άρωμα γαρύφαλλο. Σκέψου τώρα, πάλι ρολάκια αλλά γεμισμένα με ινδική καρύδα. Καταλαβαίνεις λοιπόν, πως μπορεί να μιλάμε για την ίδια λογική, αλλά με τα υλικά να κάνουν πάντα τη διαφορά!
Και για σε κάνω να αμαρτήσεις πάνω σε ένα ταψί με σιροπιαστά, σε ενημερώνω πως υπάρχουν φύλλα σοκολατένια. Ναι, σωστά κατάλαβες! Φύλλα για γλυκά, με σοκολάτα. Όχι, δεν έχει “αρπάξει” το γλυκό. Το χρώμα της σοκολάτας είναι που καφετίζει!
Τα ίδια πάθη συντελούνται και πάνω σε ένα σιροπιασμένο γεμιστό τσουρέκι με σοκολάτα. Λευκή ή μαύρη. Εσύ επιλέγεις. Τώρα αν οι γευστικοί σου κάλυκες, επιμένουν σε παραδοσιακές γεύσεις, τότε τα κλασικά τσουρέκια είναι μια αδιαμφισβήτητη εγγύηση.
Αν σου άρεσε το άρθρο μου, που έλα παραδέξου, δεν έχεις και λόγο να μην σου αρέσει, τότε ακολούθησέ με και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ξέρεις, τα γνωστά: Facebook, Instagram, YouTube και Tik Tok!
Αν έχεις απορίες, έστω να προσθέσεις ή να αφαιρέσεις κάτι στα παραπάνω, άφησέ μου ένα σχόλιο. Αν νομίζεις πως αυτό το άρθρο δεν ήταν ενδιαφέρον, κάνεις λάθος. Αν δεν σου άρεσε, δεν θα έφτανες ως εδώ!
Με την υπογραφή
Karidotsouflο ή Ελένη… το ίδιo μας κάνει!
