Ταξιδιωτική εμπειρία στη Μάνη: εκδρομή με σκάφος στο Ταίναρο
Η βόλτα με το σκάφος του Tainaro Tours, είναι η πιο ενδιαφέρουσα δραστηριότητα της Μάνης, με επίλογο ένα νόστιμο γεύμα καταμεσής της θάλασσας!
Η βόλτα με το σκάφος του Tainaro Tours, είναι η πιο ενδιαφέρουσα δραστηριότητα της Μάνης, με επίλογο ένα νόστιμο γεύμα καταμεσής της θάλασσας!
Στο νοτιότερο άκρο των Βαλκανίων, θα ανακαλύψεις την πρωτόγονη Μάνη, μέσα από μια εκδρομή με σκάφος, στο μυθικό ακρωτήρι Ταίναρο! Από τη σπηλιά του Άδη της μυθολογίας και τον εμβληματικό φάρο του Κάβο Ματαπά, μέχρι τις πιο δυσπρόσιτες παραλίες της περιοχής κι ένα φρέσκο πιάτο για το πιο νόστιμο τελείωμα.
Υπάρχουν εμπειρίες που σου αποκαλύπτουν έναν τόπο, από μια εντελώς διαφορετική οπτική. Η εκδρομή με σκάφος στο Ταίναρο, είναι ακριβώς μία από αυτές. Στο νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ελλάδας και των Βαλκανίων, εκεί όπου η άγρια μανιάτικη φύση συναντά τα καταγάλανα νερά του Λακωνικού και του Μεσσηνιακού κόλπου, κάθε διαδρομή κρύβει μοναδικές εικόνες.
Και όταν η θαλάσσια περιπέτεια ολοκληρωθεί, η εμπειρία συνεχίζεται αρόδου, με τις αυθεντικές γεύσεις της μεσογειακής κουζίνας, να αποτελούν το ιδανικό φινάλε μιας αξέχαστης ημέρας.
Έχω περπατήσει κάμποσες φορές στο ακρωτήρι Ταίναρο, θαυμάζοντας άλλοτε τον φάρο, άλλοτε τον Ναό του Ποσειδώνα και άλλοτε το διάσημο Άστρο της Αριάς. Κι έχει τη χάρη του, να κατακτάς έναν τόπο, πεζή. Αυτή τη φορά όμως, είδα πράγματα που όσο κι αν περπατούσα στην ξερή μανιάτικη γη, δεν θα τα έβλεπα ποτέ. Γιατί μερικές τοποθεσίες, είναι τόσο καλά κρυμμένες, που μόνο ένας ντόπιος, μπορεί να σε ξεναγήσει σε αυτές.
Φτάσαμε στο τέρμα του δρόμου στα Κοκκινόγεια και κατηφορίσαμε μέσα στη ζέστη για το μικρό λιμανάκι μέσα στον όρμο. Παρότι ήταν νωρίς, ήδη τα πιτσιρίκια έκαναν τις πρώτες βουτιές. Ο Γιώργος, καπετάνιος του Tainaro Tours, μας καλωσόρισε, σαν δικούς του ανθρώπους. Λύσαμε αμέσως, για να μην χάνουμε χρόνο, όπως μας είπε. Η βόλτα θα ήταν μεγάλη μας διαβεβαίωσε και με υπέροχες εικόνες. Τότε, δεν ήξερα πόσο δίκιο είχε!
Πρώτη στάση μας ήταν η μυθική σπηλιά του Άδη. Εδώ σύμφωνα με τη μυθολογία, έφταναν όσοι είχαν ήδη αφήσει τον Πάνω Κόσμο. Στις πύλες του Κάτω Κόσμου, ο βαρκάρης παρέδιδε τους νεκρούς, λαμβάνοντας κέρματα για αντίτιμο της μεταφοράς τους. “Εγώ” μας λέει ο Γιώργος “θα πάρω το αντίτιμο, αλλά θα σας γυρίσω πίσω όλους με ασφάλεια”. Γελάμε όλοι δυνατά. Μολονότι άγνωστοι μεταξύ μας, έχουμε γίνει κιόλας μιας ευχάριστη παρέα.
Ωστόσο, τα καλύτερα είναι ακόμη μπροστά μας, αφού σειρά έχει ο πέτρινος φάρος του Ταινάρου. Ή φάρος του Κάβο Ματαπά. Με αυτή την ονομασία όριζαν, παλιοί χάρτες το ακρωτήρι και τον φάρο του. Στέκει αγέρωχος στην άκρη του μεσαίου ποδιού της Πελοποννήσου. Ακούραστος φρουρός των καραβιών και των ναυτικών. Έτσι κι αλλιώς, κάθε φάρος, είναι και μια συντροφιά τη νύχτα, για τα διερχόμενα πλοία. Και η Λακωνία, έχει μερικούς από τους πιο εντυπωσιακούς φάρους στις θάλασσές της.
Αμέσως μετά τον φάρο, αναπαύσουμε ταχύτητα και βάζουμε πλώρη για το Βαθύ Αυλάκι. Έναν απάνεμο κόλπο με καταγάλανα νερά και περιστοιχισμένο από το άγριο μανιάτικο τοπίο. Δέντρο δεν βλέπεις πουθενά, για σκιά ούτε λόγος. Όλα εδώ είναι γυμνά και αυθεντικά. Χωρίς ξαπλώστρες και χωρίς οργανωμένα σημεία.
Μια παραλία με λευκό βότσαλο, και μία ακόμη μικρότερη, που για να τις προσεγγίσεις πρέπει να κατέβεις ένα χωμάτινο μονοπάτι. Εύκολο στο κατέβασμα, μια μικρή Οδύσσεια όμως στο ανέβασμα. Γι αυτό, αυτά τα σημεία του χάρτη, είναι ερημικά και χωρίς καθόλου κόσμο.
Εδώ ο Γιώργος μας δίνει βατραχοπέδιλα και μάσκες. “Θα ψαρέψουμε” μας λέει λες και συζητάμε το πιο φυσικό πράγμα στο κόσμο. Εγώ δεν το πιστεύω ότι ως αρχάριοι, θα βγάλουμε ψάρια. Με τη βοήθεια όμως του καπετάνιου μας, η λεία μας μετράει δύο ψάρια. Καθόλου άσχημα, για πρωτάρηδες. Κι η βουτιά σε αυτό το μέρος, μια όαση δροσιάς και αναζωογόνησης.
Ενθουσιασμένοι φεύγουμε και περνάμε για λίγο από το Πόρτο Κάγιο. Το νοτιότερο φυσικό λιμάνι της Ευρώπης. Μια σταλιά χωριό, με μια απέραντη ομορφιά. Στη βοτσαλωτή παραλία, έχουν απλώσει ήδη πετσέτες και στις ταβέρνες έχουν αρχίσει να ψήνουν χταπόδια. Όμως, όπως λέει ο καπετάνιος μας, το δικό μας γεύμα θα είναι πιο νόστιμο. Μολονότι κρατάω μικρό καλάθι, σύντομα τα γεγονότα θα με διαψεύσουν.
Επόμενη στάση, η παρθένα παραλία Αντρόγυαλος. Ανέγγιχτη από τον άνθρωπο, μοναχική και πέρα για πέρα αληθινή. Μια όαση πρασίνου, μέσα στο άνυδρο τοπίο της Μέσα Μάνης. Αν δηλαδή μας φάνηκε ερημικό το Βαθύ Αυλάκι, τι να πούμε κι εδώ;
Κι η λογική εξήγηση γι αυτό το ανήμερο τοπίο, είναι πως δεν υπάρχει πρόσβαση από τη στεριά. Παρόλο που εδώ υπάρχει ένα παλιό σπίτι που συνδεόταν με μονοπάτι τεσσάρων χιλιομέτρων με τον δρόμο, σήμερα είναι χέρσο και δεν περνάει. Έτσι, η μόνη πρόσβαση, είναι από τη θάλασσα.
Σε αυτό το σημείο κι εν μέσω βουτιών από το σκάφος σε αυτά τα λαμπερά νερά, ο Γιώργος ξεκινάει να ετοιμάζει τα ψάρια που πιάσαμε προηγουμένως. Τα καθαρίζει και τα πλένει στη θάλασσα. Αυτό είναι το μυστικό της νοστιμάδας, μας λέει. Δεν έχουμε λόγο, να μην τον πιστέψουμε. Αφήνει το ψάρι καλά φιλεταρισμένο, να ψηθεί στον ήλιο μόνο με λεμόνι. Μέχρι να κόψει τα λαχανικά που τα καλλιεργεί ο ίδιος στον κήπο του, το ψάρι είναι έτοιμο.
Σερβίρει με πιπεριά, κρεμμύδι, μαϊντανό, ελαιόλαδο από το χωράφι του και κρίταμο από τα βράχια της Μάνης. Η γεύση είναι απίθανη! Το πιο νόστιμο σεβίτσε, που έχουμε δοκιμάσει στη ζωή μας. Με απλά υλικά, το πιάτο απογειώνεται. Η δύναμη της απλότητας. Δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος για να αγγίξει την πληρότητα. Μια βόλτα στην άγονη μανιάτικη γραμμή κι ένα πιάτο φρέσκο ψάρι.
Στην επιστροφή κουβεντιάζουμε σαν παλιόφιλοι και απολαμβάνουμε το τοπίο. Χορτάτοι όλοι από εικόνες και εμπειρίες. Αυτή η βόλτα, αναμφίβολα μου έδειξε ένα άλλο πρόσωπο της αγαπημένης μου Μάνης. Στο λιμανάκι του όρμου όπου επιστρέφουμε, αποχαιρετιζόμαστε με την υπόσχεση πως σύντομα θα τα ξανά πούμε.
Αν σου άρεσε η εκδρομή με σκάφος στο Ταίναρο στη Μάνη, ακολούθησε με και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: Facebook, Instagram, YouTube και Tik Tok!
Υπογραφή
Karidotsouflο ή Ελένη
