Καρύταινα Αρκαδίας: Ιππασία δίπλα σε ποτάμια και λίμνες
Πάνω στη ράχη ενός αλόγου, ανακαλύπτουμε ποτάμια, λίμνες, μνημεία και σημεία με πλούσια ιστορία, που ξεκινάει από τα βάθη των αιώνων!
Αν ο παράδεισος ήταν μέρος υπαρκτό, τότε αυτός ο τόπος δε θα ήταν άλλος από το σμαραγδένιο Κυπαρίσσι, στα ανατολικά της Λακωνίας!
Το Κυπαρίσσι Λακωνίας είναι από τα μέρη που δεν προσπαθούν να σε εντυπωσιάσουν, ξέρεις όμως πως θα μείνουν για καιρό στο μυαλό σου! Κρυμμένο στις ανατολικές πλαγιές του Πάρνωνα, εκεί όπου το βουνό ακουμπά τα πόδια του στο καταγάλανο Μυρτώο Πέλαγος, μοιάζει με έναν μικρό επίγειο παράδεισο, που έχει καταφέρει να κρατήσει αναλλοίωτο τον χαρακτήρα του.
Ο πρώτος δρόμος που συνέδεσε το Κυπαρίσσι με την υπόλοιπη Λακωνία, ανοίχτηκε τη δεκαετία του ’70. Ως τότε οι άνθρωποι, μετακινούνταν μέσω μονοπατιών στην ξηρά και δια θαλάσσης. Μέχρι το 1993, το πλοίο της γραμμής ξεκινούσε το δρομολόγιο από Πειραιά κι έφτανε ως την Κρήτη κι έπιανε λιμάνι σε στα παραθαλάσσια χωριά των ανατολικών ακτών της Πελοποννήσου και της Μάνης. Μολονότι το ταξίδι κρατούσε 20 και πλέον ώρες, οι παλιοί θυμούνται με νοσταλγία αυτές τις “κρουαζιέρες” στις ελληνικές θάλασσες.
Έως το 2018 που άνοιξε και ο δρόμος προς το Φωκιανό Αρκαδίας, ο μόνος τρόπος για να φτάσει κάποιος εδώ, ήταν μέσω Σπάρτης και μετά ανηφορίζοντας στα χωριά του Πάρνωνα. Γι αυτό αυτός ο τόπος, παραμένει αυθεντικός και σε μεγάλο βαθμό ανεπηρέαστος από τον μαζικό τουρισμό. Η δυναμική των κλινών είναι συγκεκριμένη και οι επισκέπτες που θέλουν να μείνουν, είναι τόσοι όσοι αντέχουν οι υποδομές του χωριού.
Travel Tip: Από όποια διαδρομή κι αν αποφασίσεις να έρθεις στο Κυπαρίσσι, ένα είναι το σίγουρο: θα εκπλαγείς από την ομορφιά των τοπίων, κινούμενος σε δρόμους στο μεταίχμιο καταπράσινων βουνών και απέραντου γαλάζιου.
Το Κυπαρίσσι δεν είναι απλώς ένας… προορισμός. Είναι ιδέα. Ή φιλοσοφία. Είναι κάτι ανάμεσα σε ψεύτικο και αληθινό. Πασπαλισμένο με κάτι από τα παραμύθια. Ένα μέρος με μια προσωπικότητα, ξεκάθαρα δική του. Είναι τόσα κι άλλα τόσα, που όταν φτάσεις σε αυτό το μέρος, θα νιώσεις την βαθιά ανάγκη να ξανά επιστρέψεις!
Αρχικά το Κυπαρίσσι χωρίζεται σε τρεις οικισμούς και μάλιστα ερχόμενος από Σπάρτη, μπορεί να νομίσεις, πως βλέπεις τρία χωριά. Ο πιο παλιός και ορεινός οικισμός είναι αυτός της Βρύσης.
Ονομασία που έχει τις ρίζες της στην αρχαία πόλη Κύφαντα, η οποία διέθετε ένα φημισμένο ασκληπιείο, λόγω των θεραπευτικών πηγαίων νερών της. Η θέα από δω προς το Μυρτώο, είναι απλώς μαγευτική, ειδικά νωρίς το πρωί αλλά και λίγο πριν το σούρουπο!
Ο επόμενος οικισμός είναι αυτός της Παραλίας. Είναι το σημείο που έχεις δει άπειρες φορές να φιγουράρει στο διαδίκτυο. Εδώ μάλιστα, χτυπάει και η καρδιά του τόπου, αφού εδώ λειτουργούν οι περισσότερες ταβέρνες και καφενεία. Μερικά από τα σπίτια που στέκουν πάνω από τη θάλασσα και χαρακτηρίζουν ολόκληρο το Κυπαρίσσι Λακωνίας, είναι του προπερασμένου αιώνα. Η πιο παλιά επιγραφή που έχω διαβάσει, γράφει1868.
Ο τρίτος και τελευταίος οικισμός είναι της Μητρόπολης, ο οποίος ξαπλώνει πάνω στον λόφο. Εδώ θα βρεις τα περισσότερα καταλύματα και καταστήματα, για να ψωνίσεις τα απαραίτητα.
Τρεις και οι παραλίες το Κυπαρίσσι, όλες ανοργάνωτες και όλες πραγματικά… υπέροχες! Ξεκινάμε από τις δυο “αδερφές” παραλίες δεξιά κι αριστερά από το λιμάνι. Τη Μικρή και τη Μεγάλη Άμμο που το όνομά τους είναι παραπλανητικό. Ουδεμία σχέση δηλαδή οι ακτές του Κυπαρισσιού με αμμουδιά, αφού έχουν όλες λευκό βότσαλο. Κλασικές δηλαδή παραλίες των νοτιοανατολικών ακτών Πελοποννήσου.
Το παιχνίδι όμως, εκτός από το μπάνιο στην παραλία, αρχίζει όταν ξεκινάνε οι βουτιές από το λιμάνι. Όταν το απόγευμα ο ήλιος δύει και πέφτει η σκιά, μικροί και μεγάλοι δίνουν ένα άτυπο ραντεβού στην προβλήτα. Και σαν μια παρέα, ξεκινάνε τα μακροβούτια στη θάλασσα!
Τέλος, θα βρεις την παραλία της Αγίας Κυριακής, 2 χιλιόμετρα βόρεια του οικισμού, στον δρόμο προς Φωκιανό! Είναι απέραντη με βαθιά απότομα νερά κι έχει παντού βότσαλα. Εδώ υπάρχει χώρος ειδικά διαμορφωμένος για πρόσβαση ΑμΕΑ και βασικές παροχές για λουόμενους (γλυκό νερό και αποδυτήρια). Στο τέρμα της παραλίας (αριστερά όπως πάμε) λειτουργεί καφετέρια με πρόχειρο φαγητό και ακριβώς πάνω από τον δρόμο, ένα εστιατόριο με τοπικές και μεσογειακές γεύσεις.
Υπάρχει φυσική σκιά από τα λιγοστά δέντρα, ωστόσο δεν είναι αρκετή για όλους. Καλό είναι λοιπόν, να έχεις τα δικά σου πράγματα. Όσο περπατάς στα δεξιά της παραλίας, τόσο πιο ησυχία θα βρεις. Δεν περπατάνε πολλοί στην παραλία και δεν φτάνουν ως το τέρμα της, καθώς το χοντρό βότσαλο είναι πολύ κουραστικό στο περπάτημα.
Ακόμη κι αν δεν σου αρέσουν οι πεζοπορίες, το μονοπάτι προς το ξωκλήσι του Αϊ Γιώργη, σίγουρα θα το περπατήσεις. Ένα πολύ εύκολο μονοπάτι 1,5 χιλιομέτρου, που περπατάς σε όλη την ώρα, δίπλα από τη θάλασσα. H διαδρομή ξεκινάει από το λιμάνι του χωριού και ακολουθώντας τις πινακίδες, μετά από 20 λεπτά περπάτημα θα έχεις φτάσει στο ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου. Στη μέση μάλιστα αυτής της (ούτε καν) πεζοπορίας, συναντάς και μια μικρή παραλία στην οποία και μπορείς να βουτήξεις.
Μπάνιο ωστόσο, μπορείς να κάνεις και στον Αϊ Γιώργη, πηδώντας στο νερό από το λιμανάκι του. Αρκεί μόνο, να προσέχεις τους αχινούς. Συνήθως εδώ, δεν έχει ποτέ κόσμο. Οι μόνες φωνές που θα ακούσεις, είναι οι κουβέντες από τους ανθρώπους πάνω στα γιοτ, που δένουν σε αυτό το απάνεμο σημείο.
Αρχικά το Κυπαρίσσι είναι χτισμένο στη θέση που βρισκόταν η αρχαία πόλη Κύφαντα. Λόγω των θεραπευτικών πηγαίων νερών της περιοχής, εδώ λειτουργούσε ένα από τα πιο γνωστά ασκληπιεία (θεραπευτήρια) της αρχαιότητας. Η πόλη κατά τα κλασικά κι ελληνιστικά χρόνια, πότε βρισκόταν υπό την κυριαρχία της Σπάρτης και πότε του Άργους. Λογικό αφού το Κυπαρίσσι και ο γειτονικός Γέρακας, διέθεταν δύο πολύ ισχυρά, φυσικά λιμάνια.
Από τα ρωμαϊκά χρόνια και μετά, υπάρχουν ελάχιστες αναφορές για την πόλη, αλλά την συναντούμε πάλι το 1.000 μ. Χ. περίπου, με τη σημερινή ονομασία. Το Κυπαρίσσι προέκυψε, είτε από τα πολλά δέντρα (κυπαρίσσια) που φυτρώνουν στην περιοχή, είτε εξαιτίας του ονόματος Κυπαρίσσης ενός μεγάλου γαιοκτήμονα, ο οποίος είχε καταγωγή από αυτό το μέρος.
Οι περισσότεροι αγνοούσαν την ύπαρξη αυτού του χωριού, μέχρι που μια πριγκίπισσα (Νταϊάνα), αποφάσισε να βρει το προσωπικό της καταφύγιο, σε αυτή την κουκίδα του χάρτη. Μέχρι σήμερα θα ακούσεις να λένε για χάρη συνεννόησης: “Έχουμε έρθει στο Κυπαρίσσι, εκεί που ήταν η Νταϊάνα” ή θα “πάμε εκεί που έκανε διακοπές η πριγκίπισσα”.
Ήμουν μικρό παιδί όταν συνέβαιναν όλα αυτά. Είχαμε πάει στο χωριό για δουλειές με τους γονείς μου και θυμάμαι ένα θρύλο να πλέκεται με λέξεις, εικόνες που δεν είχε κανείς όμως δει, ψίθυρους και μια μεγαλοπρέπεια, που μας έκανε όλους να νιώθουμε μέλη του παλατιού και της αυλής. Κι ας μην υπήρχε παλάτι, παρά μόνο το σκάφος της πριγκίπισσας. Αρκούσε!
Ύστερα, μια σειρά της ΕΡΤ “Βαρδιάνος στο σπόρκα“, ήρθε να κάνει διάσημο το Κυπαρίσσι στη μικρή οθόνη. Η μίνι σειρά σε σκηνοθεσία Μανούσου Μανουσάκη, μας μεταφέρει στο μακρινό 1865, όπου η χολέρα θέριζε στην Ελλάδα. Κι αν έχεις απορία τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις (το έπαθα κι εγώ), τότε σημείωσε πως βαρδιάνος ήταν ο φύλακας στα σπόρκα, δηλαδή στα μολυσμένα από χολέρα καράβια, τα οποία τελούσαν σε καθεστώς καραντίνας.
Αν σου άρεσε το Κυπαρίσσι Λακωνίας, ακολούθησε με και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: Facebook, Instagram, YouTube και Tik Tok!
Υπογραφή
Karidotsouflο ή Ελένη
