Αυτά τα ορεινά χωριά της Πελοποννήσου είναι βγαλμένα από κάποιο παραμύθι των παιδικών μας χρόνων. Δεν εξηγείται αλλιώς τόση ομορφιά!
Αυτά τα ορεινά χωριά της Πελοποννήσου είναι βγαλμένα από κάποιο παραμύθι των παιδικών μας χρόνων. Δεν εξηγείται αλλιώς τόση ομορφιά! Το ξύλο και η πέτρα κυριαρχούν σε όλους τους οικισμούς, σε ένα μαγευτικό φόντο κάθε φορά στις αποχρώσεις του πράσινου. Ενίοτε και του κίτρινου το φθινόπωρο.
Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η αρχοντιά αυτών των τόπων πηγάζει από αυτήν κυρίως την αρχιτεκτονική. Μια φιλοσοφία, βασισμένη στη πέτρα και το ξύλο, που υπήρχαν σε αφθονία τις εποχές που δημιουργήθηκαν αυτά τα χωριά. Δίχως τσιμέντα και σύγχρονες πινελιές. Μόνο με όσα πρόσφερε απλόχερα η φύση και οι άνθρωποι τα εκμεταλλεύονταν μόνο, για όσο ήταν αναγκαίο.
Με αυτό τον τρόπο και καταστροφές στο φυσικό περιβάλλον δεν υπήρχαν, αλλά μέσα από αυτή την απλότητα, κατασκευάζονταν γερά και πανέμορφα κτίρια. Όλα τα στολίδια περιορίζονταν στις ικανότητες του σιδερά, του ξυλουργού και του χτίστη. Μετά, αναλάμβαναν οι νοικοκυρές! Να γιατί, οι σημερινές κατασκευές δεν έχουν καμία σχέση με το τότε. Γιατί σήμερα οι άνθρωποι, μόνο χτίζουν. Τότε δημιουργούσαν και υπέγραφαν με μεράκι!
Θα ξεκινήσω αυτό το ταξίδι, με το αγαπημένο χωριό του ελληνικού κινηματογράφου, αφού εδώ έχουν γυριστεί τρεις ελληνικές ταινίες. Μπορεί η σημερινή εικόνα του οικισμού να μην θυμίζει και πολύ εκείνα τα ασπρόμαυρα εξωτερικά πλάνα, όμως η Ζαχλωρού δεν παύει να είναι η νούμερο ένα ντίβα της Πελοποννήσου.
Ένα ορεινό χωριό, κυριολεκτικά χτισμένο πάνω στις ράγες του φημισμένου Οδοντωτού. Πολλοί φτάνουν ως εδώ οδικώς, αλλά κάποιοι προτιμούν να έρθουν με το τρένο από τα Καλάβρυτα ή το Διακοπτό. Οι πιο τολμηροί και περιπετειώδεις τύποι (καλή ώρα σαν εμένα!) έρχονται με τα πόδια, ακολουθώντας τις ράγες στο φαράγγι του Βουραϊκού.
Φυσικά εδώ λειτουργούν ταβερνάκια, δίπλα ακριβώς από τις γραμμές του τρένου με παραδοσιακό φαγητό κι εκλεκτό κρασί. Εξάλλου το πρώτο πράγμα που οσμίζεσαι φτάνοντας εδώ (με οποιοδήποτε τρόπο) είναι οι μυρωδιές από τα φαγητά που ψήνονται.
Επόμενος προορισμός, το κεφαλοχώρι της Πελοποννήσου, η Ανδρίτσαινα! Ξέρω πως δεν ανήκει στα διάσημα χωριά της χώρας μας, αλλά οπωσδήποτε έχει μια αυθεντική και γνήσια ομορφιά. Εντύπωση προκαλούν τα γιγάντια πλατάνια στην πλατεία και τα πυργόσπιτα με τα περίτεχνα μπαλκόνια. Εδώ θα βρεις κουτούκια όπου θα δοκιμάσεις ντόπιες συνταγές και καλό τσίπουρο.
Θυμήσου πως εδώ βρίσκεται η αρχαιότερη βρύση της Πελοποννήσου, χτισμένη το 1794. Εδώ επίσης λειτουργεί και μια από τις μεγαλύτερες και σημαντικότερες βιβλιοθήκες της Ελλάδας, με σπάνια έγγραφα από την Επανάσταση και περίπου 40.000 βιβλία στα ράφια της. Μην παραλείψεις μια επίσκεψη στο λαογραφικό μουσείο με πάνω από 4.000 εκθέματα, όλα από την Ανδρίτσαινα.
Συνεχίζοντας λίγο νοτιότερα, θα γνωρίσουμε τον πανέμορφο Πλάτανος Κυνουρίας στις πλαγιές του Πάρνωνα. Ένα χωριό πραγματικό στολίδι της περιοχής. Μοιάζει με πελώριο υπαίθριο μουσείο, αφού κρατάει αναλλοίωτη την παραδοσιακή αρχιτεκτονική του. Εντύπωση προκαλούν τα νερά που τρέχουν σε όλο τον οικισμό, αλλά και η νεροτριβή η οποία λειτουργεί ακόμη. Το αμέσως επόμενο που σίγουρα προκαλεί αίσθηση, είναι η περιποίηση του χωριού, κάνοντάς το όντως να μοιάζει πως ξεπετάχτηκε από το χέρι κάποιου παραμυθά.
Σε πολύ κοντινή απόσταση θα συναντήσεις τους καταρράκτες της Λεπίδας. Ένα φαντασμαγορικό φυσικό τοπίο, γεμάτο χρώματα και ήχους. Μπορείς να πας είτε οδικώς (4 χλμ χωματόδρομος από το χωριό Άγιος Ιωάννης) είτε από το μονοπάτι που ξεκινάει 1 χιλιόμετρο έξω από τον Πλάτανο.
Παραμένουμε στον Πάρνωνα, αλλά κατηφορίζουμε προς τα λακωνικά εδάφη. Επόμενη στάση λοιπόν σε ένα από τα πιο θρυλικά χωριά της Πελοποννήσου, αφού εδώ μια βεντέτα στάθηκε ικανή να διχάσει το χωριό κι εν τέλει να το ερημώσει. Μιλάμε για το Πολύδροσο Λακωνίας ή κατά τους ντόπιους τα Τσίντζινα. Σήμερα ζουν ελάχιστοι κάτοικοι μόνιμα τον χειμώνα. Η εικόνα όμως αλλάζει το καλοκαίρι που το χωριό γεμίζει ξανά ζωή και θυμίζει τις παλιές ένδοξες μέρες.
Οχτώ μονοπάτια ξεκινούν από την πλατεία του οικισμού και κατευθύνονται προς διάφορες τοποθεσίες του Πάρνωνα. Το πιο εύκολο και σύντομο είναι το μικρό κυκλικό μονοπάτι μήκους 5 χιλιομέτρων (υπάρχει και μεγάλο 10 χιλιομέτρων), που θα κάνεις μια καλή βόλτα στο χωριό αλλά και μέσα στο δάσος.
Αν πάλι είσαι τύπος καλοφαγάς (και καλά κάνεις εδώ που τα λέμε!) η ταβέρνα και το καφενείο του χωριού, είναι ανοιχτά από νωρίς τα Σαββατοκύριακα και σε περιμένουν. Εναλλακτικά επισκέψου τον ξενώνα, όπου από στη βεράντα του θα έχεις όλο το χωριό στο πιάτο!
Τελευταίο χωριό, με αέρα χλιδής να πηγάζει μέσα από την απλότητά του, τα αρχοντικά Πικουλιάνικα. Ένα χωριό χτισμένο σε υψόμετρο 580 μέτρων, έχοντας στα πόδια του μια ολόκληρη κοιλάδα να ξεκουράζεται, έναν ποταμό, μια αρχαία πόλη και μια καστροπολιτεία. Μιλάμε φυσικά για την υπέροχη θέα που φτάνει από την κοιλάδα του Ευρώτα και την Αρχαία Σπάρτη, μέχρι τα τείχη και τα παλάτια του Μυστρά.
Τα τελευταία χρόνια, η τουριστική ανάπτυξη στα Πικουλιάνικα έχει ανάγει το χωριό σε έναν από τους κορυφαίους ορεινούς προορισμούς της νότιας Ελλάδας. Εδώ θα βρεις ξενώνες κάθε γούστου και πορτοφολιού και ξεχωριστές προτάσεις φαγητού που σε ταξιδεύουν σε εκλεπτυσμένα γευστικά μονοπάτια.
Τι μένει τώρα; να οργανώσεις το επόμενο ταξίδι σου στο πανέμορφο νησί του Πέλοπα και να γνωρίσεις τις ομορφιές του! Απορώ γιατί δεν έχεις ανοίξει ακόμα τον χάρτη να ψαχτείς….
Αν σε έπεισα να επισκεφτείς ένα από τα 5 χωριά της Πελοποννήσου βγαλμένα από παραμύθι, κάνε αυτό το άρθρο μια “μοιρασιά” με τους φίλους σου. Αν όχι, ξανά διάβασέ το όλο από την αρχή!
Ακολούθησέ με και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να μην χάνεις τίποτα νέο. Ξέρεις, τα γνωστά: Facebook, Instagram, YouTube και Tik Tok!
Με την υπογραφή
Karidotsouflο ή Ελένη… το ίδιo μας κάνει!
